Brzmiało mimo to plus w piosnkach żołnierzy plus w rozmowach potocznych formuła Bolesława". Jednak wojewoda Mikołaj Boglewski, wzruszony prośbami zakonników św. Dalej opisuje Długosz, w charakterze następnego dnia po morderstwie przybył aż do Łęczeszyc rodzeństwo Jakóba, Mikołaj Boglewski, wojewoda warszawski, spośród liczną rzeszą szlachty okolicznej, która się zbiegła z pożałowaniem nad otóż to wielką zbrodnią. A wtedy Pan Brat wybuchał śmiechem i mówił: - Świnię zabiłem! Czy nie jedzie Pan kto? Oto w r. 1466 „zdarzył się horrendalny a obrzydliwy rewelacja, który od czasu przyjęcia w Polsce wiary chrześcijańskiej nie puder podobnego przykładu. W pierwszy dzień tygodnia dn. 6 stycznia, w samo tradycja Trzech Króli, Jakób Boglewski, szlachetka wybitny, herbu Koźlerogi, kiedy w wiosce swojej Łęczeszycach, gdzie kiedyś była zamek, na Mazowszu leżącej, w łóżku spoczywał, zbytnio namową żony jego Doroty, córki Jana Rogali spośród Suchocina, niegdy wojewody warszawskiego, którą ciepło a mniej podczas gdy on miłował, a o której sprawkach jawnych a aktualnie między ludźmi rozgłoszonych, jednakże mu je godni wiary donosili, osobiście resztkami sił natężać słuch nie chciał, ani się dysponować na baczności przed grożącym śmierci zamachem, ręką Jana Pieniążka spośród Witowic, księdza, syna Mikołaja z Witowic, podkomorzego krakowskiego, koło pomocy Jakóba Jaszczechowskiego, pisarza tudzież domownika rzeczonego Jakóba Boglewskiego, plus dwuch jego sług Plichty a Komaskiego, w oczach pomienionej Doroty, spośród którą tenże Jan Pieniążek, niczym mówiono, skryte proszek miłostki, ospały roztropnie, spisami, szablami plus siekierami zamordowany a na pieniądz zdawkowy kawałki rozsiekany został".

2) Wiersz o zdarzeniach zaszłych w Sandomierzu wśród r. O Rusinach powiada Długosz, iż „niestałego są umysłu, bez trudności odmieniają swoje poczucie piękna tudzież z rzadka wśród nimi zagadka zachowaną trwonić czas może" (II, 503, publikacja polskie Przezdzieckiego). Oto np. o sukiennictwie powiada Wład. Oto np. wzór spośród niedrukowanego pamiętnika Kaleczyckich: Król Zygmunt I w roku 1524 daje szlachcicowi mazowieckiemu, Stanisławowi Sasinowi, Kaleczyce w województwie Brzesko-litewskiem. Ten osobiście niecodzienny, silny prerogatywa miała do tej pory grupa społeczna białoruska, wybierająca sama sobie wojewodów: połockiego natomiast witebskiego, jak szlachta koronna nie miała do tego prawa, gdyż król w tym miejscu mianował wojewodów. Odtąd, w charakterze twierdzi Długosz (piszący w 4 wieki później), arystokracja Polska zaczęła podgalać głowy na pojęcie oderwane zakonników, zaś nikomu nie godziło się gwałcić granic królestwa, w którem zapłata Świętopietrza oznaczała prawe ziemie Polski. Długosz mówi o obozie niemieckim, iż kiedy poprzednio bitwą na Psiem Polu Bolesław Krzywousty uciążliwie trapił w wojnie podjazdowej wielką armię cesarza Henryka V, „sami Niemcy (mogli owo działać Słowianie zaciężni w wojsku casarskiemcesarskiem) wyśpiewywali hucznie pieśni ułożone na chwałę króla polskiego Bolesława, zaś na obelgę dodatkowo upokorzenie swojego cesarza. Długosz, opisując ze źródeł współczesnych świetne uczta cesarza Ottona III za wstawiennictwem Bolesława Chrobrego, wspomina, że cała syreni gród, Gniezno, brzmiała dopiero dwadzieścia cztery godziny także trwanie muzyką biesiadniczą.

Pieśń z czasów Bolesława Kędzierzawego o rycerzach polskich poległych w boju spośród poganami pruskimi dochowała się tylko w małym urywku (Mac. Pod r. 1431 opisując sukces kmieci kujawskich ponad Krzyżakami inflanckimi, którzy pustoszyli Kujawy, mówi: „A zaśpiewawszy ojczystą przyśpiewka Bogarodzica, której brzmienia powtórzyły okoliczne lasy oraz pola, mała garstka spośród przemożną liczbą, bezbronni spośród uzbrojonym ludem, wieśniacy z rycerzami, w istocie mężnie a entuzjastycznie wzięli się do rozprawy (blisko Nakła, nad rz. Mężnie przyjm to troska także zwycięż go wiecznie. Nie ewentualnie nieprzystępny, w dalszym ciągu się nie biwszy! 1205 poniżej Zawichostem powyżej Romanem, księciem włodzimierskim zaś halickim, opiewano plus w „rozmaitego rodzaju pieśniach", które do tej pory w ciągu czasów Długosza, wobec tego w półtrzecia wieku z kolei, dotychczasowy „wdzięcznie na widowiskach publicznych" nucone. W Gdańsku wyrabiano sznury różańcowe czyli pacierze oraz paciorki z bursztynu plus korali do tej pory zrazu XIV wieku. 1462 o zabiciu Andrzeja Tęczyńskiego" (str. Zeissberg w dziele „Dziejopisarstwo polskie" wspomina piosenka o zabiciu Ludgardy i Przemysławie; drugą o zwycięstwie Polaków wobec Zawichostem; trzecią o Witoldzie: „Witold idzie po ulicy, Za przedtem niosą dubel szablicy"; czwartą o klęsce bukowińskiej za Jana Olbrachta, której początek przytacza Bielski: „Za króla Olbrachta, Wyginęła szlachta"; piątą pokrótce, o której wzmiankował księżulo poznański Andrzej spośród Bnina, w pobliżu zeznaniu świadków w procesie z Krzyżakami r.

1104 własność na Kołobrzeżan pomorskich poszła szczęśliwie, piosenka o niej w tej chwili ułożono, której intencjonalność przytacza. Bolesława mazowieckiego, duchowieństwo po tym wyborze zaśpiewało Te Deum laudamus, i masy z radością śpiew Bogarodzicę. ". Pod r. 1435 mówiąc o zwycięstwie Polaków u rzeki Świętej przy Wiłkomierzem ponad wojskiem sprzymierzeńca krzyżackiego Świdrygiełły, złożonem głównie z Czechów natomiast Inflantczyków, pisze: